مقدّمه چاپ دوّم بسم الله الرحمن الرحيم اگر پژوهش دقيق علمى صورت بگيرد ، شايد اساسترين عامل شقاوت و سعادت جامعهء بشرى اعمّ از اينكه در جامعهء سنّتى و يا جامعهء مدرن و پيشرفته زندگى مىكند - در يك جملهء خلاصه نماييم - دورى و نزديكى « فاصله » شناخت انسان از دنياى پيرامونى و ماوراى خود مىباشد . دعا و نيايش عامل اصلى حذف اين « فاصله » است ، زيرا در طول تاريخ تمام انسانها و پيروان اديان الهى به نحوى به دعا و نيايش احتياج داشته‌اند ، تنها شيوه نيايش و دعايشان متفاوت بوده است . پيامبران الهى چون حضرت « نوح ، ايوب ، موسى ، ابراهيم ، زكريا و . . . عليهم السلام » هر يكى بر اساس شرايط زمانى و مشكلاتشان از شيوه و روشهاى خاص خود در دعا و نيايش استفاده مىكردند و همينطور پيامبر بزرگوار اسلام حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و ائمّهء معصومين عليهم السلام هر كدام متناسب با شرايط زمانى ونيازهايشان از روشهاى متفاوت بهره مىگرفتند . پس دعا و نياش جزء لاينفكّ حيات انسانهاست . امّا مهمترين شيوهء دعا و نيايش براى تقرّب به خداوند ، تزكيهء نفس و رفع نيازهاى مادى - معنوى ، شيوه و روش پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمّهء معصومين عليهم السلام مىباشد . بنابراين كتاب « دعا ، معراج مؤمنين و راه زندگى » اثر تلاش و سعى خستگىناپذير ، دانشمند بزرگوار ، حضرت آيت اللَّه سيّد محمّدتقى مدرسى مدّ ظلّه العالى نه تنها شيوه‌هاى درست ، صحيح و گوناگون استفاده از دعا و نيايش را و استفاده از آيات قرآن